Ana Sayfa Şiir YAŞ'AMA'K

YAŞ’AMA’K

Hem o kadar aynı; bir o kadar farklı

Şehirler

İnsan izi sinmiş duvarlar, kaldırımlarda ayak izi.

Acılar, neş’elerle hem hal -iken

Gece örter mi

hepsini?

Dolunay bir ışık yaksa yine

yıkanır mı kurumuş gönüller?

Kalmak mı, bir geminin ardına takılıp gitmek miydi yaşamak?

”YAŞA” -MAK

gece kadar berrakca(?)

bir o kadar bulutcasına özgür

olabildiğince

yaşamak.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Diğer İçerikler

İki İnsan Bir Fotoğraf

Suat amca, sisler sokağın 2. katında, babasından kalma bir evde tek başına, içine girmeye herkesin cesaret edemediği bir evde yaşıyordu. Tek başına kalanların, kalmak...

Kağıttan Dünyam

Sonu olmayan şiirin ilk mısrasıyım derdim hep. Meğerse tükenir tükenmez kalemmişim. Kimine göre gereksiz, kimine göre olmazsa olmaz. Yazacak en güzel yeri bulduğumda anladım. Küserdim bazen kağıda, yazmazdım...

Söz Gelimi

Engin denizlerin dip balıklarıyla sohbetim oldu dün gece Havadan sudan hasbihal ettik Onlar bana karayı Ben onlara denizi anlattım Evet, ben onları anlattım; onlar beni. Onlar yıldızları anlattı, Ben, deniz...

Kendi Kendime

Yazmak, neden bu kadar rahatlatır insanın içini hiç anlamamışımdır. Bence insan anlatamadığı ya da karşısındakinin onu anlayamayacağını fark ettiğinde yapacağı tek şey yazmak oluyor....

Recent Comments

on 1 Zaman
Merve on 1 Zaman
Semiha on 1 Zaman
on 1 Zaman
İsmail on 1 Zaman
Mesut on Şükufezar
Tuğba Özdemir on Zaman’sızım
Tuğba Özdemir on Zaman’sızım