Umutla Yaşayan Cansız Vücutlar

Pervasızca kucaklayan gecenin esiri olmuşuz kuytu karanlığında. Yorgun yalnızlık; derin kabuklu kışı aralamıştı safhasında.
Zaman ki kimsesiz güvercinin ıssız kucaklara sığınışını andırıyordu yaşama sayfalarında; uçsuz bucaksız serzenişleri anlatan kitabın.
Zehre bulanmış, alev almış da huzur lakabıyla dolanmış bir mum, kavgaların gövdesine sığınır olmuş artık.
Karanlık…
Kusursuzluk isyanlarını bastırmaya çalıştıkça kamburlaşmış vücutlar, daha bir vurdumduymazlık şovları içerisinde fikir adımları, isyan etmiş bir el, dokunuş, hissizlik…
İlk sesleniş belki aydınlığa karşı
İlk gösteriş çisil çisil yağan yağmurun hazzıyla
İlk bekleyiş kaldırım başlarında, sokak lambalarınca.
Hayıflandım yine bak oyalanmaların kucağında oturup,
Bir amaç, bir istek, bir arzu; umarsızca…
Hayatın son sayfasını okumalı insan; özetlenişini, kabullenişleri savaşmaya karşı dik duruşuyla. Okumalı ki nereye varacağını belli etsin hayallerinin arasında.
Ve sonra…
Sonrası gelir elbet; en başından başlamak koşuluyla. Yaşam; yaşanmaya değer ne de olsa.
Gzm CAN

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here