Ana Sayfa Şiir Ruhumdaki Medcezir

Ruhumdaki Medcezir

Ruhumu ele geçiren yalnızlık,
Ne yapsam, ne etsem gitmiyor,
Tam gitti, kurtuldum diyorum,
Paçalarımdan tırmanıyor ruhuma.
Anlatsam.
Anlatmak istemiyorum,
Susunca da gitmiyor yalnızlık,
Yavaş… Yavaş…
Tüm ruhumu ele geçiriyor.
Zamanla daha çok karışıyor dünyam,
Umudum her gün,
Biraz daha uzaklaşıyor ruhumdan,
Koşacak gücüm yok,
Kaybetmeye de kalbim razı gelmiyor.
Güneş her doğduğunda,
Umudumun zerreleri yapışıyor yakama,
Tutup kaldırmaya çalışıyor,
Ama nafile…
Kendime olan inancımı kaybettim bir kere.
İnanmaya ve savaşmaya takatim yok,
Fazlasıyla bitkinim,
Sadece uyumak istiyorum.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Diğer İçerikler

Kentli Şizofren

Bu kış, gri yataklarda dondururken babamızı Akıllanmış deliliğin pervazından sarka kalmış, Biyolojik tespitlerin belasını çekmekteyiz. Bir ipteyiz ki cambazlar boy sırasına girişken. Başsız ve sonsuz olanın kapsama alanında, Herhangi...

Lavinia!

Her şiirin bir hikayesi vardır. Şairinde bıraktığı izler, bir süre sonra şairin içinde duramayıp patlar ve akıverir kâğıda. Hele ki derin aşklar sonucu yazılmış...

Doğu Ekspresinde Cinayet-Kitap İncelemesi

Agatha Christie'nin 1933 yılında İstanbul Beyoğlu Pera Palas'ta, orijinal ismi Murder on the Orient Express olan ve Orient Express'te işlenen gerçek bir cinayetten esinlenerek...

Sen Yolu

Baharı bekleyerek kışı geçirme. İhtimal ki baharın umudu kendinden güzeldi. Kışla kavga edip dövünme. Bil ki kışın ayazı da ömürdendi.   Kendini sana yem etme, Seni sen eden diş değil...

Recent Comments

on 1 Zaman
Merve on 1 Zaman
Semiha on 1 Zaman
on 1 Zaman
İsmail on 1 Zaman
Mesut on Şükufezar
Tuğba Özdemir on Zaman’sızım
Tuğba Özdemir on Zaman’sızım