Ana Sayfa Şiir Köklerin Umudu

Köklerin Umudu

En sağlam dalları kesilmiş bir ağacım
Fazlasıyla eksik hissetmekteyim
Bir hayli güçsüz kaldım
Beni hayata bağlayan dallarım yok artık
Cesaretim de onlarla birlikte terk etti beni
Yalnızım,
En çok da umutsuzum
Rüzgara karşı beni koruyan yok
Sarıp sarmalayan,
Gövdemi ısıtan dallarım yok artık

En büyük felaket bu işte
Fırtınaya karşı cılız bedenim var sadece
Korkuyorum,
Zorluklara karşı boyun eğmekten
Biliyorum,
Bugün dallarımı kesenler
Yarın bu cılız bedenimi kesecekler
Lakin,
Yaşamak istiyorum
Yaşamak ve tüm nefesimle
Dünyaya karışmak istiyorum.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Diğer İçerikler

Sezgi

İnsan, geçmişinden kaçarken her zaman geçmişine yakalanan bir varlıktır. Hal böyle iken geleceğe adım atmanın ne kadar zor olduğu ile yüzleşir. Ama akıl ve...

Keşke Hep Çocuk Kalsaydık

Keşke hep çocuk kalsaydık. Hep çocuk kalsaydık da resim dersinde çizdiğimiz o evin bacasından yaz, kış duman tütseydi. Hiç öğrenmeseydik yazın sobanın yanmadığını. Yanan...

Sanrı

Kör bir kuyunun dibinde oturuyorum. Bir tarafım yas tutuyor öbür tarafım çiçek açmış mis kokuyor. Karşımda birkaç parça ayna, aynı anda pek çok şey...

Sadakat

İstiklal Caddesi'nin başındaydı. Hızlı hızlı yürüyerek şişhane metro girişine gitmeye çalışıyordu. Bir yandan gözü saatte dakika hesaplıyordu. Metrodan indikten sonra kaç trenine yetişebilirdi, hangi...

Recent Comments

on 1 Zaman
Merve on 1 Zaman
Semiha on 1 Zaman
on 1 Zaman
İsmail on 1 Zaman
Mesut on Şükufezar
Tuğba Özdemir on Zaman’sızım
Tuğba Özdemir on Zaman’sızım