İnsandım ve Yanıldım

“Eskilerden ne kaldı yavrum?” diye söylenen babaannemin baston sesleriyle uyandım bu sabah. Attığı her adım; çalışmayan çalar saatin ritmini andırıyordu. “Tık tık tık”

Sahi! Eskilerden ne kaldı? Eskiler kaldı mı?  Ya da biz kaldık mı? Bizden bir şey kaldı mı ?
Oturdum babaannemin dizinin dibine. Saçlarımı okşayıp bir yandan cıkcıklıyordu.

-Ne biçim şeyler bunlar, insanlar sizin yediğinizi içtiğinizi görmek zorunda mı canım? Ne münasebet… Nasıl şeyler yapıyorsunuz hiç aklım ermiyor. Eskiden böyle miydi? Bütün mahalle aynı sofraya oturur; Allah ne verdiyse yerdik. Sofraya getirecek aşı olmayan da utanır; “Beyim evde.” deyip gelmezdi. Kimse söylemezdi yenen ekmeği aşı. Şimdi Ferda’nın kızı pesburgda (facebook) yaptığı yemekleri göstermiş. Allah’ım akıl fikir versin yarabbim.

Cidden böyle miydi? Biz şimdiki samimiyete mi inandık? Geçmişimizi bilmeden geleceğimize mi taptık? İnsandık yanıldık mı?  Evet evet. İnsandık yanıldık.

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here