Eksik Yanım

Belliydi bana gelişinden öyle dağınık öyle karmaşık. Çözülmeyi bekleyen bir ip gibi düğüm düğüm olmuştun kendi içinde. Saklayamazdın hiç zaten. Her halinden belliydi bir şey vardı gözlerinde. Ve cümleler birer birer dökülürken ağzından içimdeki sıcaklığın yerini buz gibi sert bir acı kapladı. İçime doğru haykırırken ruhum daraldı. Bu denli acı mıydı sahiden bu kadar burkmuş muydu içimi? Bu bambaşkaydı. Çok sevince anladım. Etrafımdaki her şey birbirine karışıp yıkılırken yağmur her bir damlasında silip götürdü tüm anıları. Ve ben karşında dimdik dururken ruhumu böylesine sıkan acıya kafa tuttum. Gizlice içime doğru ağlarken kalbimde ki yaralar en derinime işledi. Söz, gitmek istediğinde bırakıcam ellerini. Bu benim en büyük kabullenişim olucak.

Gitme dememin fayda etmeyeceği kadar donuk olan bu gözler karşısında her şey öyle zor ki. Sevmenin, çok sevmenin fayda etmeyeceği bu duruma ne ara geldik bilmiyorum. Artık geç kalmışız demeye bile geç kalmışız. Kalbinden öptüğüm avuç içlerini kokladığım gülünce dudağının kenarında oluşan kıvrımı izlediğim o adam her şeyden uzak artık bana. Gitme demeyi her ne kadar istesem de bilirim bittiğini anladığında gitmek gerekir kırılan bir yer var ve onarılamıyor her birleştirmeye çalıştığında yüreğini kanatıyor. Tek bir kötü anı daha istemiyorum sana dair gözlerin gülerken hatırlamak istiyorum seni. Süzüle süzüle gelişlerinle. Gelişlerin dedimde geldiğin, geçtiğin yolları unutmazsın sen. Beni unutma.

Kalbimdeki sızıları bastırmak her ne kadar zor olsa da artık unutmak da bir o kadar zor. Yine de aklımda hep bir kalmak fikri. Çok sevince anladım. Tamamlanmadım, tamamlanamadım. Eksik olan şey her ne ise ben hep oradaydım. Gittiğim yer tamamlar mı beni? Özleyeceğim çocukça hallerini, içindeki çiçek bahçesini. Söyleyemediklerim var belki de hiç söyleyemeyeceğim onları. Çünkü ben hangi kelimeyi söylesem bir sonbahar çöküyor sesime. Yaprak misali dökülüp uçuşuyor kelimelerim ayrı yönlere. Savruk cümleler yerine susmak en iyisi. Şimdi tüm bunları unutmak da hatırlamak da delilik olur.

Tamamlanmadım demiştim ya şimdi tamım. Yağsın yağmurlar, toz olup uçuşsun anılar. Artık beni hiçbir fırtına durduramaz. Bırak unutalım. Kim nereden bilecek ikimizin arasında duran karanlığın bizi yuttuğunu?Sana arkamı dönüp giderken yürüdüğüm yerleri yaktım izimi bulama diye bu öyle sıradan değil hakiki bir gidiş gerçek bir ayrılık zaten ayrılık bu değil midir o insanı bir daha asla görememek? Teninin sıcaklığı içimde kalan tek ukte sana bir kez olsun sarılabilmek isterdim kendini suçlayışlarında seni sakinleştirdiğim gibi. Bunları düşündükçe adımlarımı ileriye atmak daha da zorlaşıyor. Ya sen peki? Göğsündeki ağrılar nasıl?

Artık sonsuza dek yitirdik birbirimizi. Bir kez yırtılan bu kalp bir daha dikilmeyecek. Hiçbir iz beni hiçbir iz seni bırakmayacak. Çok yorgunum acı çekecek tek bir yanım kalmadı. İçimdeki acı çoğaldıkça bana yer kalmadı. Seni çoğalttıkça ben eksildim. Kurtar beni!

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here